UWAGA! Procedura zawieszenia zajęć

Procedura zawieszenia zajęć w Przedszkolu Nr 67
„Służewiaczek” w Warszawie ul. Sonaty 6a ze względu na
sytuację epidemiologiczną (COVID-19).

Procedura zawieszenia zajęć w Przedszkolu Nr 67 „Służewiaczek” w Warszawie ul. Sonaty 6a ze względu na sytuację epidemiologiczną (COVID-19).

Podstawa prawna:

  • − § 18 ust. 2a-2c , ust. 3 rozporządzenia MEN z 31.12.2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach ,
  • − Rozporządzenie MEN z dnia 12 sierpnia 2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach
  • − § 1 ust. 1i 2 , § 2 ust. 1i 5  rozporządzenia MEN z 12.08.2020 r. w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 ,
  • − uzasadnienie do projektu rozporządzenia MEN z 12.08.2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach 

§1

Postanowienia wstępne.

  1. 1. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną, która może zagrażać zdrowiu dzieci, dyrektor może zawiesić zajęcia w przedszkolu na czas oznaczony. 
  2. 2. Dyrektor lub osoba przez niego wyznaczona ustala czy w przedszkolu występuje zagrożenie epidemiologiczne powodujące zagrożenie zdrowia dzieci i czy konieczne jest podjęcie decyzji o zawieszeniu zajęć.

§2

Zawieszenie zajęć.

  1. 1. W przypadku podejrzenia wystąpienia w przedszkolu zakażenia koronawirusem, dyrektor lub osoba przez niego wyznaczona zawiadamia właściwą miejscowo stację sanitarno-epidemiologiczną i stosuje się do jej zaleceń oraz ogólnych zaleceń GIS lub Ministra Zdrowia, dostępnych na stronie https://www.gov.pl/web/koronawirus / oraz https://gis.gov.pl/.
  2. 2. Zawieszenie zajęć może dotyczyć w szczególności: oddziału lub całego przedszkola w zakresie wszystkich lub poszczególnych zajęć.
  3. 3. Dyrektor może zawiesić zajęcia na czas oznaczony, po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wydanej na wniosek dyrektora.
  4. 4. Opinia może być wydana także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub za pomocą innych środków łączności. W takim przypadku treść zgody lub opinii powinna być utrwalona w formie protokołu, notatki, adnotacji lub w inny sposób.
  5. 5. Dyrektor może zawiesić zajęcia na czas oznaczony, po uzyskaniu zgody organu prowadzącego- Urzędu m.st. Warszawy dla Dzielnicy Mokotów- Burmistrza Dzielnicy Mokotów ul. Rakowiecka 25/27
  6. 6. Zgoda organu prowadzącego może być wydana także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub za pomocą innych środków łączności. W takim przypadku treść zgody lub opinii powinna być utrwalona w formie protokołu, notatki, adnotacji lub w inny sposób.
  7. 7. Dyrektor, za zgodą organu prowadzącego i po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, może zawiesić zajęcia na czas oznaczony wydając w tej sprawie zarządzenie.
  8. 8. O zawieszeniu zajęć dyrektor zawiadamia organ sprawujący nadzór pedagogiczny.- Kuratorium Oświaty w Warszawie- Al. Jerozolimskie 32.
  9. 9. W sytuacji całkowitego lub częściowego ograniczenia funkcjonowania przedszkola zawieszone zajęcia są realizowane z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość. O sposobie realizacji zajęć i innych zadań przedszkola dyrektor informuje organ prowadzący  oraz organ sprawujący nadzór pedagogiczny.

§3

Postanowienia końcowe.

Procedura obowiązuje od 01.09.2020r do odwołania.

mgr Ewa Ignatowicz
Dyrektor Przedszkola Nr 67
„Służewiaczek”

Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały? Jak słuchać, żeby do nas mówiły.

UCZUCIA – EMPATIA

Czyli o tym, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły

Wychowanie to przede wszystkim dbanie o relację. Ponieważ to proces, nie da się raz zbudować relacji, budujemy ją codziennie. Jeśli chcesz budować dobrą relację ze swoim dzieckiem pamiętaj, aby je dostrzegać – być świadkiem dziecięcych doświadczeń, słyszeć, akceptować i szanować jako odrębnego człowieka.

⦁ akceptuj uczucia swojego dziecka
uczuć nie wartościujemy na te dobre i złe, uczucia po prostu SĄ – bywają takie, z którymi nam trudno i takie, z którymi nam przyjemnie jeśli człowiek (ten mały też) wyraża złość, radość, smutek, to nie przestanie ich czuć od naszego im zaprzeczania („wydaje ci się, po prostu jesteś zmęczony”, „daj spokój z tym rozpaczaniem, nie takie dramaty ludzie mają”, „to wcale nie jest śmieszne”)

nie oceniaj przeżywanych przez dziecko emocji, są one wskaźnikiem potrzeb człowieka – zaspokojonych lub nie

akceptacja uczuć dziecka to nie to samo, co akceptacja każdego działania wynikającego z emocji

⦁ słuchaj naprawdę uważnie:

zadbaj o to, by być dostępnym dla dziecka – daj mu swój czas i uwagę

dbaj o kontakt wzrokowy

bądź autentycznie zaciekawiony, nie zakładaj, że wiesz, co dziecko czuje, co powie, słuchaj i potwierdzaj, że słyszysz

⦁ nazywaj uczucia dziecka
nazywaj uczucia, które przeżywa Twoje dziecko, nazywaj co widzisz, to uczy je rozpoznawać i wyrażać swoje emocje („wygląda na to, że czujesz się…”, „widzę, że jesteś…”) – sprawdzaj, czy masz rację

nazywaj też swoje emocje i pokazuj dobre strategie radzenia sobie z nimi

WSPÓŁPRACA
Czyli jak mówić, żeby dzieci nas słuchały
i o tym, jak radzić sobie ze swoimi emocjami, kiedy potrzebujesz zachęcić dziecko do

współpracy

Unikaj (uwaga, teraz lista naszych rodzicielskich grzechów): oceniania, obwiniania, oskarżania, krzyku, rozkazów, moralizowania, straszenia, ostrzegania, sarkazmu, złośliwości, porównywania, użalania się nad sobą, itp. praktyk, które wzbudzają w dziecku emocje, z którymi mu trudno – strach, wstyd, upokorzenie, złość, poczucie winy – emocji, które nie zachęcają do współdziałania, dodatkowo odwracają uwagę dziecka od tego, co dla Ciebie jest ważne. Zaznaczam: DLA CIEBIE, ponieważ, w większości przypadków dochodzi tu do niezgodności potrzeb, to my dorośli potrzebujemy porządku, czystości, kulturalnego zachowania (i tym podobnych mało ważnych rzeczy, które wymyśliliśmy, żeby przeszkadzać w zabawie). Jak zachęcić dziecko do współpracy? Kilka pomocnych strategii:

⦁ opisz, co widzisz – kiedy przedstawisz dziecku problem, łatwiej mu się na nim skoncentrować, ma też przestrzeń do zastanowienia się nad jego rozwiązaniem

„na stole jest wylana herbata” – zamiast: „znowu wylałaś herbatę”

„zostawiłeś na podłodze rozsypane zabawki” – zamiast: „wciąż robisz bałagan, kto to będzie sprzątał?? Na pewno nie ja!”

„za 5 minut musimy wyjść” – zamiast: „jeszcze buty nieubrane?? Pospiesz się, spóźnisz się do przedszkola, zobacz Janek już czeka ubrany”

⦁ udziel informacji – konkretnie i krótko powiedz o uniwersalnych prawdach, zasadach, np. do których jesteśmy przekonani w naszym domu

„ściany nie są do rysowania, rysujemy na papierze” – zamiast: „jeszcze raz takie zachowanie i nie pójdziemy na plac zabaw”

„buty odstawiamy do szafki/na połkę” – zamiast: „znowu potknęłam się o twoje buty, kiedyś ktoś wybije sobie zęby!”

⦁ powiedz to jednym słowem
„światło” – zamiast: „rachunki za prąd niebawem doprowadzą nasz domowy budżet do ruiny,

człowiek urabia się po łokcie i nikt tego nie szanuje, wszystko w życiu kosztuje synu”

„lego” – zamiast: „milion razy umawialiśmy się, że będziesz po sobie sprzątała, a ja nie widzę poprawy, codziennie czekam na zmianę i nic”

⦁ (o)powiedz o swoich uczuciach

dzieci potrafią respektować nasze emocje, potrzeby i oczekiwania, jeśli ich emocje, potrzeby
i oczekiwania są respektowane przez nas. (Ważne, aby dostosować swoją wypowiedź do możliwości dziecka – tzn. nie „zalać” dziecka falą własnych emocji – wtedy zwykle potrzebujemy wsparcia innej osoby dorosłej).

„nie lubię, kiedy do mnie krzyczysz” – zamiast: „NIE KRZYCZ!!!!”

„przeszkadza mi, kiedy mi przerywasz”, „cieszę się, kiedy mogę dokończyć zdanie” – zamiast: „jesteś niemiły i arogancki”

⦁ napisz liścik – nawet, kiedy dziecko nie potrafi jeszcze czytać, pokaż i odczytaj mu napis

„Cisza – jeszcze śpię” – kartka na drzwiach zamiast tłumaczenia, że trzeba być ciszej, bo ktoś z domowników śpi

„Tu wrzuć klocki”

Częściowa odpowiedź na zawarte w tytule pytanie opracowana została w oparciu o „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły” A. Faber, E. Mazlish oraz „Moje kompetentne dziecko” Jaspera Juula. O tym, co zamiast karania, jak zachęcać do samodzielności i czym różni się poczucie własnej wartości od wiary w siebie, chętnie opowiem na spotkaniu z Państwem.

Ewelina Szcześniak – Adamczyk